Part-5
Type – Web Novel (Korea)
Genre – Comedy, Drama, Fantasy, Romance, Slice of Life
Author – 윤로체
Translator – Aurelia
“ဘုရင္ခံခ်ဳပ္ရဲ့ ျပႆနာအိုးသမီးေတာ္က
တစ္ကိုယ္တည္း ရြက္လႊင့္ခ်င္သတဲ့”
Chapter-5
ေဂဟာအျပင္ဘက္က အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းေနတဲ့ လူးကပ္(စ္)က ကေလးတစ္ေယာက္ကိုေပြ႕လာတဲ့ ဘုရင္ခံခ်ဳပ္ကိုလည္းျမင္ေရာ အနားကို အေျပးသြားေလေတာ့တယ္။
ဘရိုင္တီနာအင္ပါယာနဲ႔ လာဗီယန္အင္ပါယာမွာ ျမင္ရခဲလွတဲ့ ရွားပါးအေရာင္ျဖစ္တဲ့ ဆံႏြယ္အနက္ေရာင္ေတြကိုၾကည့္႐ုံနဲ႔တင္ ဒီကေလးက ကြန္လာမိသားစုဝင္တစ္ေယာက္မွန္း သူ တန္းသိလိုက္တယ္။ ေသြးကိုေတာ့ လိမ္ညာလို႔မရဘူးေလ။
အ႐ုပ္ေလးတစ္႐ုပ္လို ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ေလးအိပ္ေမာက်ေနတဲ့ ျဖဴဖပ္ျဖဴေရာ္အသားအေရာင္နဲ႔ ကေလးမေလးမွာ အညိဳအမည္းစြဲေနတဲ့ဒဏ္ရာေတြကလည္း ရွိေနျပန္တယ္။
ေတာ္ေတာ္ေလးနာက်င္ခံစားထားရပုံေပၚတဲ့ အဲ့ဒီဒဏ္ရာေတြေၾကာင့္ လူးကပ္(စ္)တစ္ေယာက္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္မိတယ္။
“သူတို႔ေတြက သားရဲေကာင္ေတြထက္ေတာင္ ပိုဆိုးဝါးတဲ့လူေတြပဲ”
ေတာလမ္းဟာ ေမွာင္မည္းၿပီးၾကမ္းတမ္းလွတာေၾကာင့္ မိဘမဲ့ေဂဟာကိုရွာေတြ႕ဖို႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ယူလိုက္ရတယ္။ သူတို႔သာ တစ္ရက္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ တစ္နာရီေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ေစာၿပီးေရာက္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကေလးက ဒီေလာက္ႀကီး ထိခိုက္သြားမွာမဟုတ္ေလာက္ဘူး။
လူးကပ္(စ္)က ခပ္တိုးတိုးဆဲေရးေနေပမဲ့ ဘုရင္ခံခ်ဳပ္အက္(စ္)တင္ကေတာ့ သူ႔လက္ေမာင္းေတြၾကားမွာ ေပြ႕ထားတဲ့ကေလးေလးကိုပဲ ေငးစိုက္ၾကည့္ေနရွာတယ္။ အဲ့ဒီျမင္ကြင္းကို လူးကပ္(စ္)က ခဏေလာက္ေငးၾကည့္ေနၿပီးေတာ့မွ စကားစလိုက္တယ္။
“ကေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်ီထားေပးရဦးမလား”
“အဆင္ေျပပါတယ္”
“သူနဲ႔အတူရွိေနတဲ့ကေလးရဲ့ ေျပာစကားအရဆိုရင္ ဒါရိုက္တာက ေဂဟာရဲ့ရန္ပုံေငြေတြကို အလြဲသုံးစားလုပ္ခဲ့တဲ့ပုံပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ေတြက အဲ့ဒီေငြေတြကိုခိုးၿပီး ကေလးေတြနဲ႔အတူမၽွေဝခ်င္ခဲ့တာတဲ့”
လူးကပ္(စ္)ရဲ့စကားကိုနားစြင့္ေနတဲ့ အက္(စ္)တင္ဟာ ကေလးကိုလည္း က်က်နနေပြ႕ခ်ီထားတယ္။ ကေလးကေတာ့ အက္(စ္)တင္ရဲ့လက္ေမာင္းၾကားထဲမွာ ေခြေခါက္ေနတာမ်ား အသက္မရွိေတာ့တဲ့အတိုင္းပါပဲ။
စိတ္ထဲမွာ မေကာင္းတဲ့နိမိတ္အာ႐ုံေတြ ႐ုတ္ျခည္းလႊမ္းမိုးလာတဲ့အတြက္ အက္(စ္)တင္တစ္ေယာက္ ကေလးရဲ့နားေခါင္းေအာက္ကို လက္ညႇိုးပို႔ၿပီး စမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ အသက္ေငြ႕ေငြ႕ေလးရွူရွိုက္ေနတာကို ခံစားမိေတာ့မွပဲ မ်က္ႏွာေသႀကီးနဲ႔ လက္ညႇိုးကို ျပန္႐ုပ္လိုက္တယ္။
“ဘယ္လိုလူမဆန္တဲ့ေကာင္ေတြလဲ..”
ကေလးေလးကိုငုံ႔ၾကည့္ရင္း အက္(စ္)တင္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္နဲ႔အတူ ေရရြတ္လိုက္ေလရဲ့။
သူ(မ)ရဲ့အသက္က ဆယ္ႏွစ္ဝန္းက်င္ေလာက္ပဲရွိဦးမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ အဲ့ဒါေတာင္မွ သူ(မ)က အလြဲသုံးစားလုပ္ထားတဲ့ရန္ပုံေငြေတြကိုခိုးၿပီး ကေလးေတြကိုေပးဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ေသးသတဲ့။
မင္းေလးက ရြယ္တူတန္းတူေတြထက္ေတာင္ ပိုအားနည္းတဲ့ ေသးေသးေကြးေကြးခႏၶာကိုယ္ေလးနဲ႔ သူရဲေကာင္းႀကီးလုပ္ခ်င္ေနေသးတာလား။
သူ(မ)ရဲ့ဆံပင္နဲ႔မ်က္လုံးအေရာင္ကို ၾကည့္လိုက္႐ုံနဲ႔တင္ ကြန္လာမိသားစုကမွန္း အတပ္သိနိုင္တယ္။
ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ညေကာင္းကင္နဲ႔ အလားသဏၭာန္တူလွတဲ့ အနက္ေရာင္ဆံႏြယ္ေတြနဲ႔ မဟူရာေရာင္မ်က္ဝန္းတစ္စုံအျပင္ ကြန္လာမိသားစုဟာ မိစၧာေသြးေႏွာမိသားစုဆိုတဲ့အေၾကာင္းကလည္း လူသိမ်ားေက်ာ္ၾကားတဲ့ဒ႑ာရီတစ္ပုဒ္ပါပဲ။
အနက္ေရာင္ဆံႏြယ္နဲ႔ မဟူရာေရာင္မ်က္ဝန္းတစ္စုံဆိုတာလည္း ျပင္ပေလာကႀကီးထဲက ဆင္းသက္လာတဲ့ ဒဏၭာရီတစ္ပုဒ္သက္သက္မဟုတ္ပါဘူး။ ကြန္လာမ်ိဳးရိုးမွန္ရင္ သာမန္လူေတြ ခ်ဥ္းကပ္ရခက္ၿပီး သန္မာအားေကာင္းလွတဲ့ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ဝါေတြနဲ႔ ေမြးဖြားလာၾကတာပါ။
အထူးသျဖင့္ ဘရိုင္တီနာအင္ပါယာႀကီးကို အႏွိုင္းမဲ့ႂကြယ္ဝခ်မ္းသာမွုေတြ ေဆာင္ၾကဥ္းေပးခဲ့တဲ့ ဘုရင္ခံခ်ဳပ္အက္(စ္)တင္ကြန္လာဟာဆိုရင္ လက္ရာေျမာက္ဖန္တီးထုဆစ္ထားတဲ့ ေရခဲပန္းပြင့္ေလးအလား ေခ်ာေမာခံ့ညားပါသတဲ့။
ဘုရင္ခံခ်ဳပ္ကြန္လာက ေခ်ာေမာခံ့ညားတဲ့ ခံစားခ်က္ကင္းမဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အျပင္ အင္ပါယာမိသားစုအတြက္လည္း ႀကိဳဆြဲရာကတဲ့ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္တစ္႐ုပ္လိုပဲဆိုတဲ့ ေကာလာဟလေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။
သဘာဝက်လွတဲ့ ကြန္လာမ်ိဳးႏြယ္တစ္ေယာက္မ်ားလား။
“တကယ္စိတ္ဝင္စားစရာပဲ”
မ်က္လုံးအေရာင္ကို စစ္ေဆးရေအာင္ဆိုၿပီး သူ ဒီကေလးကို မ်က္လုံးဖြင့္ခိုင္းခဲ့ေပမဲ့ တကယ္တမ္းေတာ့ မ်က္လုံးဖြင့္မထားဘဲနဲ႔ေတာင္ ဒီကေလးက ကြန္လာမိသားစုဝင္ဆိုတာ သူ အတပ္ေျပာနိုင္ပါရဲ့။
မ်က္လုံးေတြဖြင့္မထားရင္ေတာင္ မ်က္လုံးနဲ႔ဆံပင္အေရာင္ကလြဲရင္ သူ(မ)က ဟယ္လီနာနဲ႔ခၽြတ္စြပ္ပါပဲ။
ဒီအျဖစ္ေတြအားလုံးဟာ သူရိန္ေနမင္းကို အာခံရဲခဲ့တဲ့အတြက္ ထိုက္သင့္တဲ့အျပစ္ေႂကြးကို ဆပ္ေနရတာပါ။ ဘုရင္ခံခ်ဳပ္ကြန္လာက အင္ပါယာႀကီးကို ေနမဝင္အင္ပါယာႀကီးတစ္ခုျဖစ္တဲ့အထိ ႂကြယ္ဝခ်မ္းသာမွုေတြ ေဆာင္ၾကဥ္းေပးခဲ့ေပမဲ့ သူ႔မိသားစုကေတာ့ ေနေရာင္ျခည္မရတဲ့ အေမွာင္ထုထဲမွာရွင္သန္ေနရတာနဲ႔ မျခားပါဘူး။
သူ႔ကေလး ေပ်ာက္သြားခဲ့တဲ့အျပင္ ဟယ္လီနာ့ကိုပါ ဆုံးရွုံးခဲ့ရတယ္။
ေဖေဖ…
ဘာလို႔ အခုမွေရာက္လာရတာလဲ။
ခုနကပဲ ဒီကေလးေလး သူ႔ကိုေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြက နားထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္ေနသလို ခံစားေနရတယ္။
ဒီအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာပဲ သူဟာ သူ(မ)ရဲ့အေဖဆိုတာကို သတိထားမိလိုက္တယ္ေလ။
တျခားကြန္လာေတြနဲ႔မတူတဲ့ ဒီကြန္လာမ်ိဳးရိုးကေလးေလးရဲ့ေက်းဇူးေၾကာင့္ သူ႔တစ္သက္ လုံးဝမခံစားခဲ့ဖူးတဲ့ ထူးထူးျခားျခားခံစားခ်က္တစ္ခုက သူ႔ကို ရစ္ပတ္လႊမ္းျခဳံထားတယ္။
သူ႔လက္ေမာင္းထဲမွာ အေပြ႕ခံထားရတဲ့ ကေလးေပါက္စေလးကို စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့အက္(စ္)တင္ဟာ ပတ္ဝန္းက်င္ေလထုကို ေအးခဲသြားေစနိုင္တဲ့စကားကို ဆိုလာေလေတာ့တယ္။
“အဲ့ဒီႂကြက္လိုေကာင္စုတ္ ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ”
“သူ ထြက္ေျပးသြားပါၿပီ။ ေမွာင္လည္းေမွာင္ေနတဲ့အျပင္ ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ ေတာင္တန္းထူလြန္းတဲ့အတြက္ ရွာဖို႔ေတာ့ခက္ပါလိမ့္မယ္”
“မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ရေအာင္ရွာၿပီး ငါ့ဆီေခၚလာခဲ့”
“ေကာင္းပါၿပီ”
“သူ ဘာပုံစံေပါက္ေပါက္ ကိစၥမရွိဘူး။ အသက္ရွင္ရင္ၿပီးေရာ”
သူ႔မ်က္လုံးေတြကို ႏွိုက္ထုတ္၊ ေျခလက္အဂၤါေတြကို ျဖတ္ပစ္ၿပီး ေတာေကာင္ေတြကိုေကၽြးပစ္လိုက္ရင္ ပိုေတာင္ေကာင္းေသးတယ္။ ဒါရိုက္တာက ျပန္ေပးသမားျဖစ္ေနနိုင္တယ္ဆိုတဲ့ျဖစ္နိုင္ေျခကိုလည္း ဖယ္ထုတ္ထားလို႔ မရတဲ့အျပင္ သူ႔ေနာက္ကြယ္မွာ ႀကိဳးကိုင္ျခယ္လွယ္ေနတဲ့ တရားခံအစစ္တစ္ေယာက္ရွိေနတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္နိုင္တာမို႔လို႔ သူနဲ႔စကားေျပာၾကည့္ဖို႔လိုတယ္။
သူ႔အနားပတ္ပတ္လည္က အရာတိုင္းကို ေအးခဲသြားေစနိုင္တဲ့ ခက္ထန္ၾကမ္းတမ္းလွတဲ့ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ဝါေတြေၾကာင့္ အက္(စ္)တင္ရဲ့အနားကို ဘယ္သူမွမကပ္ဝံ့ၾကဘူး။
ငယ္ငယ္ကတည္းက သူနဲ႔အတူပညာသင္ခဲ့တဲ့ ဝမ္းကြဲညီအစ္ကိုျဖစ္သူ လူးကပ္(စ္)တစ္ေယာက္တည္းကသာ အဲ့ဒီစြမ္းအားေတြကို ခံနိုင္ရည္ရွိတယ္။
အခုလိုမ်ိဳး မင္းရဲ့စြမ္းအားေတြ လြတ္ထြက္သြားတာမ်ိဳး အရင္က ငါ လုံးဝမျမင္ဖူးခဲ့ဘူး။
“စကားမစပ္ အငယ္ဆုံးသမီးေတာ္ေလးက တကယ့္ကြန္လာမ်ိဳးရိုးစစ္စစ္ပဲ”
“ဘာရယ္”
“သူက သူ႔စိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္း ျဖစ္ေအာင္လုပ္တာ”
“မင္းဆိုလိုခ်င္တာ သူက ေခါင္းမာတယ္ေပါ့ေလ”
“အိုး.. ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္ပါတယ္”
အဲ့ဒီစကားကိုၾကားေတာ့ အက္(စ္)တင္ ခပ္ဖြဖြျပဳံးလိုက္မိတယ္။ လူးကပ္(စ္)ကလည္း အတူလိုက္ျပဳံးေလတယ္။
“ကေလးေတြကို ငါတို႔နယ္ေျမထဲကမိဘမဲ့ေဂဟာကို ပို႔လိုက္”
“သေဘာေပါက္ပါၿပီ”
လေရာင္ဟာ ကေလးရဲ့ခႏၶာကိုယ္ေပၚကို ျဖာက်ေနတဲ့အတြက္ သူ႔အဆင္းသဏၭာန္ေလးက ပိုလို႔ေတာင္ကြဲအက္လြယ္ေနသလို သူ ခံစားေနရတယ္။
ကြန္လာမ်ိဳးရိုးက ဆင္းသက္လာရိုးမွန္ရင္ အ႐ုပ္ေလးတစ္႐ုပ္လို လွပတင့္တယ္တယ္ဆိုတာ အမွန္တရားေတြမ်ားလား။
လေရာင္ေအာက္က ကေလးမေလးရဲ့ ရွည္လ်ားေကာ့ညြတ္တဲ့မ်က္ေတာင္ေတြကိုၾကည့္ရင္း အဲ့ဒီေကာလာဟလေတြက မွားေတာ့မမွားဘူးလို႔ သူ ေတြးလိုက္မိတယ္။
*****
“သခင္မေလး.. ေအာက္က်သြားတဲ့အစားအေသာက္ေတြကို ျပန္ေကာက္မစားရဘူးလို႔ ေျပာထားတယ္ေလ”
သုံးစကၠန္႔စည္းမ်ဥ္းက ဒီကမၻာမွာေတာ့ အလုပ္မျဖစ္ပါလားေနာ္။
ၾကမ္းျပင္ေပၚက်သြားတဲ့မုန္႔ကို တိတ္တိတ္ေလးခိုးေကာက္ေနတဲ့ကၽြန္မကို ပိုနီတာက ျမင္သြားတယ္ေလ။
ျပဳတ္က်သြားတာ သုံးမိနစ္ေတာင္မရွိေသးလို႔ စားလို႔ရေသးတာပဲကို..။ ကၽြန္မဘက္က အတြန္႔တက္ခ်င္သလိုဟန္အမူအရာျပလိုက္ေတာ့ ပိုနီတာက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔စိုက္ၾကည့္ေနေတာ့တာေပါ့။
“မင္းသာ ထပ္ေတာင္းရင္ ကၽြန္မ ေပးမွာေပါ့”
“အဲ့ဒါက ေစ်းႀကီးတယ္ေလ…”
ကၽြန္မပါးစပ္ထဲကိုထည့္လိုက္တာနဲ႔ အဲ့ဒီမုန္႔က တန္းအရည္ေပ်ာ္သြားေလာက္ေအာင္ကို ႏူးညံ့တဲ့အတြက္ ေစ်းႀကီးေပးရလိမ့္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာတယ္ေလ။
သမားေတာ္က ကၽြန္မကို အစားအမ်ားႀကီးစားလို႔မရေသးဘူးလို႔ မွာထားတဲ့အတြက္ ေန႔လယ္စာနဲ႔ညေနစာကို ရိုးရိုးရွင္းရွင္းစားေသာက္ၿပီးတိုင္းမွာ ပိုနီတာ ကၽြန္မအတြက္ ယူလာေပးတဲ့အခ်ိဳပြဲေလးေတြက ကၽြန္မရဲ့တစ္ခုတည္းေသာေပ်ာ္ရႊင္မွုေလးေပါ့။
အခုေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မွုေတြထဲကတစ္ခုလည္း ပိတ္ပင္ခံလိုက္ရပါၿပီေလ။
သူတို႔ေတြ ကၽြန္မကိုရွာေတြ႕ဖို႔ ကိုးႏွစ္ေတာင္အခ်ိန္ယူခဲ့ရတဲ့အတြက္ “အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္လိုက္တာ”ဆိုတဲ့စကားမ်ိဳးကို ထပ္နားေထာင္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္စိတ္ဒုကၡထပ္မေပးခ်င္ေတာ့ဘူး။
အဲ့ဒီမုန္႔က တကယ္ေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚကိုက်သြားတာမဟုတ္ဘဲ ေရွးေဟာင္းေကာ္ေဇာႀကီးေပၚကိုက်သြားတာမို႔လို႔ ကၽြန္မ တိတ္တိတ္ေလးျပန္ေကာက္ၿပီး စားပစ္လိုက္ခ်င္႐ုံပါ။ ဒီေလာက္အထိ စိတ္ဆိုးသြားလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မထားရိုးအမွန္ပါေလ။
“ကၽြန္မ သခင္မေလးကို အမ်ားႀကီးမေပးရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းက သခင္မေလးရဲ့အစာအိမ္က အမ်ားႀကီးလက္မခံနိုင္ေသးလို႔ပါ။ သခင္မေလးသာ သက္သာလာရင္ ကၽြန္မ ေတာင္းသေလာက္ အကုန္ေပးမွာေပါ့။ ေအာက္ကိုျပဳတ္က်သြားသေလာက္ကို ျပန္ေပးနိုင္တာမို႔လို႔ ဒီလိုမ်ိဳးေတြမလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္”
တစ္စုံတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို က႐ုဏာေဒါသေတြနဲ႔ ဆူပူတာမ်ိဳးက ဒါ ပထမဆုံးအႀကိမ္ပါပဲ။ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးက ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ သိပ္အကၽြမ္းတဝင္မရွိလွပါဘူး။
ပိုနီတာ့ရဲ့မ်က္ဝန္းတစ္စုံနဲ႔ စကားေတြက ကၽြန္မကို ပိုလို႔ေတာင္မခ်င့္မရဲျဖစ္ေစတယ္။
ကၽြန္မ လက္တစ္ဖက္ကိုေျမႇာက္ၿပီး ပိုနီတာ့ရဲ့လက္ညႇိုးကို ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္မိေတာ့တယ္။ ကၽြန္မရဲ့လက္ေတြက တျခားရြယ္တူတန္းတူေတြထက္ေတာင္ ပိုေသးလြန္းေနတာမ်ားေလ သူ(မ)ရဲ့လက္ညႇိုးေလးကို ဆုပ္ထားနိုင္႐ုံေလာက္ေလးပဲ ရွိတာေပါ့။
“ကၽြန္မ မွားသြားပါတယ္။ မဆူပါနဲ႔ေနာ္”
“ဘာကိုဆိုလိုခ်င္တာလဲ။ ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား ဆူလိုက္မိလို႔လဲ”
“ေဂဟာမွာတုန္းက အဆူခံရတာနဲ႔ဆိုရင္ အႀကိမ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီေရာေပါ့”
“သခင္မေလးရယ္..”
ပိုနီတာက ကၽြန္မကို ခပ္တင္းတင္းေပြ႕ဖက္ထားေပးၿပီး ေက်ာျပင္ကို အသာအယာပြတ္သပ္လို႔ ႏွစ္သိမ့္ေပးေနေလရဲ့။
ေႏြးေထြးလွတဲ့ အဲ့ဒီေပြ႕ဖက္မွုအၾကား ကၽြန္မ မ်က္ေတာင္ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္ေနမိတယ္။
ပိုနီတာရဲ့ကိုယ္သင္းရနံ့ေလးဟာ မုန္႔အခ်ိဳပြဲအနံ့ေလးနဲ႔ ေသခ်ာေလၽွာ္ဖြပ္မီးပူတိုက္ထားတဲ့ အဝတ္အစားရနံ့သင္းသင္းေလး ေရာေထြးေနတာေၾကာင့္ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိပါဘဲ သူ(မ)ရဲ့ရင္ခြင္ထဲမွာ ေနလို႔ထိုင္လို႔ပိုေကာင္းလာသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။
ဘုရင္ခံခ်ဳပ္အိမ္ေတာ္ကို ကၽြန္မေရာက္ေနတာဟာ တစ္ပတ္ေလာက္ရွိေနပါၿပီ။
ထူးဆန္းတဲ့အခ်က္ကေတာ့.. ဘုရင္ခံခ်ဳပ္အိမ္ေတာ္ကို ေရာက္ပါၿပီဆိုကတည္းက ကၽြန္မ ေတာက္ေလၽွာက္ဖ်ားနာေနခဲ့တာေၾကာင့္မ်ား ျဖစ္ေလမလား။ ပိုနီတာနဲ႔လူးကပ္(စ္)အျပင္ အိမ္ေတာ္မွာရွိသမၽွအမွုထမ္းေတြအားလုံးက ကၽြန္မကိုဆိုရင္ ကြဲအက္လြယ္တဲ့ဖန္ထည္ေလးလို သေဘာထားေနၾကေတာ့တာပဲ။
ေတြ႕ခါစတုန္းက ကၽြန္မကို ငတုံးမေလးဆိုၿပီး စေနာက္ခဲ့တဲ့လူးကပ္(စ္)ဆိုရင္ ကၽြန္မကိုလွမ္းၾကည့္တိုင္း ဂနာမၿငိမ္ျဖစ္ေနတဲ့အၾကည့္ေတြနဲ႔ခ်ည္း ၾကည့္ေနေတာ့တာေလ။
ကၽြန္မရဲ့အေဖ ဘုရင္ခံခ်ဳပ္ကေတာ့ နန္းေတာ္မွာ အေရးႀကီးကိစၥေတြကို ေျဖရွင္းစရာရွိေနတဲ့အတြက္ အိမ္ေတာ္မွာရွိမေနပါဘူး။
ကၽြန္မရဲ့အစ္ကိုသုံးေယာက္ကလည္း အထူးတကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေရာက္ေနၾကရတယ္ေလ။
ဟား.. ကၽြန္မ ၾကည့္ေကာင္းေနမွျဖစ္မယ္။
မဟုတ္ေသးဘူး။ တကယ္တမ္းေတာ့ သူတို႔ဘက္က ကၽြန္မကို အေကာင္းျမင္ေစခ်င္တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ကၽြန္မကို သူတို႔ မုန္းတီးေနတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစခ်င္႐ုံပါ။
ေနာက္ပိုင္း သူတို႔ အက္(စ္)တီနာကို ခ်စ္ကၽြမ္းဝင္သြားၾကရင္ေတာင္မွ ကၽြန္မကို အလြယ္တကူပထုတ္လိုက္လို႔ မရေစရဘူး။
ပထမဆုံးအေနနဲ႔ လီယိုနဲ႔ ဘရန္ဒြန္မိဘမဲ့ေဂဟာမွာရွိတဲ့ကေလးေတြကို တျခားေဂဟာတစ္ခုကို ေျပာင္းေရႊ႕ေပးလိုက္တယ္တဲ့။ ဒါလည္း တစ္မ်ိဳးေကာင္းတာပါပဲ။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ကၽြန္မရဲ့အနာဂတ္အတြက္ အစီအစဥ္ဆြဲဖို႔ပဲ လိုေတာ့တာေပါ့။
သိပ္မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာပဲ စီးပြါးေရးစလုပ္ဖို႔ အစီအစဥ္ဆြဲသင့္ေနပါၿပီ။
ပိုနီတာ့ရဲ့ရင္ခြင္ထဲမွာ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးေလၽွာက္စဥ္းစားေနတုန္း ထမင္းစားခန္းထဲကို လူတစ္ေယာက္ဝင္လာေလတယ္။
“မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ပူးကပ္ေနၾကတာလဲ။ ငါ့ကိုလည္း ဖက္ထားေပးၾကပါဦး”
“လူးကပ္(စ္) ရွင္ေရာက္လာတာပဲ”
“စားလို႔ေသာက္လို႔ေကာင္းရဲ့လား ေၾကာင္ေပါက္ေလး”
“ကၽြန္မ စားေနတုန္းပဲရွိေသးတယ္”
“မၾကာခင္ မင္း အသားဟင္းစားလို႔ရေတာ့မွာပါ”
လူးကပ္(စ္)က ကၽြန္မေခါင္းကို ပြတ္သပ္ေပးတယ္။ လူးကပ္(စ္)ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မေခါင္းကို တစ္ေယာက္ေယာက္ပြတ္သပ္ေပးတဲ့အခ်ိန္ဆို သိပ္သေဘာက်တာေၾကာင့္ ကၽြန္မလည္း ခပ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ ၿငိမ္ေနလိုက္တာေပါ့။ အဲ့ဒီအေၾကာင္းကို သိၿပီးကတည္းက လူးကပ္(စ္)တစ္ေယာက္ ကၽြန္မကို ေၾကာင္ေပါက္ေလးလို႔ စေနာက္ေနေတာ့တာပါ။
ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ကၽြန္မ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္းက ကၽြန္မရဲ့ေခါင္းကိုပြတ္သပ္ေပးေနခဲ့တဲ့လူက လူးကပ္(စ္)မ်ားလား။
“ဘာလို႔ ေခါင္းကို အဲ့ေလာက္ေစာင္းထားရတာလဲ”
“ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး”
“ဝိုး.. မင္းက ဒီမိသားစုဝင္အစစ္ပါပဲကြာ”
ပိုနီတာက အခ်ိဳပြဲေတြထပ္ယူဖို႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကိုဝင္သြားတယ္။ လူးကပ္(စ္)ကေတာ့ သူ႔ေဘးမွာ ကၽြန္မကိုထိုင္ခိုင္းၿပီး ႏြားနို႔ထိုင္ေသာက္ေနေလရဲ့။
တကယ္တမ္းေတာ့ ပိုနီတာအျပင္ ကၽြန္မနဲ႔စကားအေျပာျဖစ္ဆုံးလူက လူးကပ္(စ္)ျဖစ္တာေၾကာင့္ သူနဲ႔အတူရွိတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကၽြန္မ ပိုၿပီးသက္ေသာင့္သက္သာျဖစ္လာတယ္။
ႏြားနို႔ကိုေမာ့ေသာက္လိုက္ၿပီး လူးကပ္(စ္)ကိုၾကည့္မိေတာ့ သူက ထပ္ျပဳံးေနျပန္ေရာ။
သူ ဘာလို႔ ထပ္ျပဳံးေနရျပန္တာလဲ။
“အိုး.. ငါ့ေၾကာင္ေပါက္ေလးက ႏွုတ္ခမ္းေမြးနဲ႔ပါလား”
လူးကပ္(စ္)ရဲ့ က်ီစယ္စကားေၾကာင့္ ကၽြန္မ လက္ေျမႇာက္ၿပီး ႏွုတ္ခမ္းေပၚမွာေပက်ံေနတာေတြကို သုတ္လိုက္ရတယ္။
အိုး.. လက္ကိုင္ပဝါရွိရဲ့သားနဲ႔ အဝတ္အစားေတြနဲ႔သုတ္ေနလို႔ ပိုနီတာေတာ့ ကၽြန္မကို ထပ္ဆူေတာ့မွာပဲ။
ကံေကာင္းလို႔ ပိုနီတာ အနားမွာမရွိဘူးပဲ။
“ဒါေပမဲ့ ရွင္က ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ဒီကိုေရာက္လာရတာလဲ”
“ဟင္”
“..”
“ဘုရင္ခံခ်ဳပ္က မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ျပန္လာခ်င္ျပန္လာေတာ့မွာေလ”
အဲ့ဒီစကားကိုလည္းၾကားေရာ ကိုင္ထားတဲ့ကြတ္ကီးေတာင္ လက္ထဲက လြတ္က်ကုန္ေတာ့တာပဲ။ မစားလိုက္ရတဲ့ကြတ္ကီးေလးကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ျပန္႔က်ဲလို႔…။
ကၽြန္မမွာ အံ့ၾသရလြန္းလို႔ သုံးမိနစ္မျပည့္ခင္ ကြတ္ကီးကိုျပန္ေကာက္ဖို႔ေတာင္ အာ႐ုံမရပါဘူး။
ကၽြန္မ အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးဘူးလို႔။